Хулосаи санҷиш
Ҳар ду сабти аслиро нигоҳ доред. Муайян кунед, ки кадомаш дигареро иваз мекунад, ва ихтилофи воҳидҳоро пеш аз воридот қайд кунед.
← Ҳамаи хидматҳои додаҳои ЗС
Намунаи лоиҳа
Рақамикунонии ҳисоботи саноатӣ
Ҳисоботи иҷозатдодашудаи дорои рамзи дарзи кафшер, воҳидҳо ва таърихи таҳрирро омода кунед.
Намунаи лоиҳа
Ду ҳисобот ба як дарзи кафшер дахл доранд, яке таҳрири навтар аст.
Тарзи санҷиши натиҷа
Сатрҳои интихобшударо то ҳуҷҷати аслӣ пайгирӣ кунед; рамз, таҳрир, воҳид ва саҳифаро муқоиса кунед.
Натиҷаи супориш
Феҳристи омодаи воридот бо пайванд ба саҳифаҳои манбаъ, майдонҳои номуайян ва робитаи байни таҳрирҳо.
Идоракунии корро дархост кунед
Метавонед танҳо интихоби мутахассис, санҷиши мустақили сифат ё роҳбари иҷроишро дархост кунед. Андозаи намуна, тахассус ва санаи дилхоҳро нависед.
Тавсифи лоиҳа созед ↗Хизматҳои касбии худро пешниҳод кунед
Забонҳо, малакаҳо ва кишвари истиқомати худро нишон диҳед. Барои ҳар лоиҳа ҳайати гурӯҳ ва имкони бастани шартному пардохтро алоҳида тасдиқ мекунем.